Over Inge

Als kind was ik nieuwsgierig, creatief, gevoelig en ondernemend. Je vond mij dan ook vaak buiten, met andere kinderen. Het ondernemende meisje in mij klom als drie jarige op een stoel om haar pyjamabroek aan te trekken, naast de kolenkachel. Het leverde mij een brandwond in mijn gezicht op. Een paar later viel ik tijdens het rolschaatsen en had ik een snee op precies dezelfde plek in mijn gezicht. Zo’n kind was ik. 

Dat ondernemende meisje werd als oudste van vier grootgebracht in een veilig hecht gezin in een beschermde omgeving. Gelukkig maar, want ik was ook verlegen en gevoelig. Ik wilde het graag goed doen en erbij horen. Boos worden, dat dat deed je niet. De tranen zaten makkelijk hoog en dat vond ik vervelend. 

Jaren later koos ik voor een opleiding tot leerkracht en dit was me op het lijf geschreven. Ik genoot van het werken met kinderen en zoog alle kennis als een spons op. Onbevangen stapte ik de volwassen wereld in, vol idealen over hoe ik het onderwijs zou kunnen veranderen.

Wat was ik gelukkig; want op mijn droombaan volgde al snel een huwelijk en de geboorte van onze prachtige kinderen. Er was ook onzekerheid, verdriet en angst. Bij één van de zwangerschappen verliep alles anders dan anders, zo anders dat ook de specialisten ons niet konden voorspellen hoe de toekomst eruit zou komen te zien. Tussen alle mooie momenten die wij als gezin beleefden, speelden onzekerheid, zorgen, angst, verdriet en boosheid regelmatig een rol op de achtergrond.

Ik gaf mij nog steeds onverminderd in het onderwijs. Voor de klas hoefde ik immers even niet bezig te zijn met de zorgen thuis. Het onderwijs veranderde, maar niet zoals ik hoopte. Meer dan ooit kwam de nadruk te liggen op de cognitieve ontwikkeling. Dat wrikte. Toch ging ik door en door en door. Totdat ik op een punt kwam dat het niet meer ging. Ik had hulp nodig. Dat vond ik lastig, ik had het gevoel te falen. Ik nam de stap. En wat bleek; hulp inschakelen was geen teken van zwakte, maar toonde me juist sterk.

Als vanzelf volgden er meer momenten dat ik hulp heb ingeschakeld. Niet alleen voor mezelf. Het voelde goed de zorgen en gevoelens te kunnen uiten, patronen te herkennen en onze kinderen met een ander te laten sparren over de toekomst. Het was een schot in de roos. Het hielp ons allemaal vooruit. 

Dat deed mij inzien dat als je als ouder jezelf en je kind ruimte geeft om alle emoties en zorgen er te laten zijn en jezelf toestaat om er hulp bij te zoeken, in een vroeg stadium, er dan problemen voorkomen kunnen worden. En zo werd, na onder andere de opleiding tot kindercoach, mijn praktijk In de roos kindercoachIng geboren.

Het maakt niet uit of het gaat om ‘problemen van alledag’ of om grotere vraagstukken. Ik geloof dat alle kinderen willen ontwikkelen en leren. Ieder op de manier die hem of haar past. Soms lijkt het enthousiasme voor het leven en leren van binnenuit bij een kind te zijn verminderd of verdwenen. Dat raakt me. Gelukkig is er binnen het onderwijs een ontwikkeling gaande waarbij er meer aandacht is voor de totale ontwikkeling en eigenheid van het kind. Ik juich het toe. Het zou een vanzelfsprekendheid moeten zijn om te mogen zijn wie je bent. 

Ook ik ben wie ik ben: kind, moeder, leerkracht, oma en bovenal mens! Een creatieve denker, leergierig, gevoelig en open in het aangaan van sociale contacten. Samenwerken, sporten, genieten van muziek, boeken, gezin en oog voor de natuur, het hoort allemaal bij mij. 

 

Herken jij jezelf en jouw kind in de informatie op deze website en denk je: 

“Ik wil mijn kind helpen”. 

De eerste stap is gezet. Mijn website is gevonden. Een vrijblijvend, kosteloos gesprek bij In de roos kindercoachIng kan de volgende stap zijn. Bel me of stuur een e-mail, dan bekijken we samen de mogelijkheden.

Inge Liefting